فال حافظ غزل ۴۶۰: سلیمی منذ حلت بالعراق

ای صاحب فال، این غزل آمیزه‌ای از فارسی و عربی است و دلتنگی شاعری را بازمی‌گوید که یارش، سلیمی، به عراق رفته و او از دوری‌اش رنج می‌برد. حافظ به ساروان کاروان می‌گوید که اشتیاقم به سواران شما به درازا کشیده است. او از بهار عمری یاد می‌کند که در چراگاه حریم یار گذشت و برای روزگار دیدار دعا می‌کند. یاد جوانی، سماع چنگ و دست‌افشانی ساقی، دل او را خون کرده و بر روزهای فراق نفرین می‌فرستد. اما در میان این حسرت، بیتی حکیمانه می‌درخشد که شاهد فال توست: دمی با نیکخواهان همدل باش و پیشامدهای اتفاقی را غنیمت بدان. یعنی در روزهای دوری و انتظار، تنها نمان و از فرصت‌های کوچک همراهی با دوستان خیرخواه بهره ببر. حافظ می‌گوید اشک‌هایم را کوچک نشمارید، که بسا دریای ژرف که از جوی‌های کوچک پدید آمده است. پس این فال به تو می‌گوید غم فراق را با همدلی دوستان سبک کن و فرصت‌های پیش آمده را از دست نده.