فال حافظ غزل ۴۵۹: زین خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از زیبایی یاری می‌گوید که با خط خوشی که بر گل رخسارش کشیده، بر صحیفه گل و گلزار خط بطلان کشیده است. او اعتراف می‌کند که این جاذبه، اشک پنهان او را از پشت هفت پرده به بازار کشانده و راز دلش را آشکار کرده است. حتی باد صبای کاهل‌رو را با بوی زلفش به کار وامی‌دارد. در این میان، حافظ از ناز و ابروی کمانی یار گله دارد و می‌پرسد با این چشم و ابرو، چه تدبیری برای دل کنم؟ بیت شاهد فال تو اما دعوتی است روشن: بازآ، که چشم بد از رخت دفع می‌کند؛ ای گل تازه که دامن از این خار درمی‌کشی. این بیت از بازگشت و نزدیک شدن خبر می‌دهد و می‌گوید دوری، چاره چشم بد نیست. در پایان حافظ به خود می‌گوید: دیگر از نعمت‌های روزگار چه می‌خواهی؟ یعنی آنچه داری، کم نیست. پس قدر داشته‌هایت را بدان و راه بازگشت را برای عزیزت هموار کن.