فال حافظ غزل ۴۶۲: یا مبسماً یحاکی درجاً من اللآلی

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با ستایش لبخند یار آغاز می‌کند که به صندوقچه‌ای از مروارید می‌ماند، و از خط نوخاسته‌ای که چون هلال بر گرد رخسار او حلقه زده است. او اعتراف می‌کند که خیال وصال، فعلاً خوش فریبش می‌دهد و نمی‌داند این صورت خیالی چه نقشی خواهد باخت. اما بیت شاهد فال تو، از امیدی ژرف سخن می‌گوید: اگرچه نامه‌سیاه عالم شده‌ام، کی می‌توان از لطف بی‌پایان ناامید بود؟ این بیت پیامی تسلابخش برای توست؛ هر قدر هم که گذشته‌ات را پر از خطا بدانی، در رحمت بسته نیست. حافظ سپس حکمتی ساده می‌گوید: از چهار چیز مگذر، امنیت، شراب بی‌غش، معشوق و جای خلوت؛ یعنی آرامش، شادی پاک، محبت و فرصت خلوت را قدر بدان. و یادآوری می‌کند که چون نقش روزگار در هیچ حالی ثابت نیست، شکایت مکن. پس اگر امروز دلت از کاری گرفته، بدان که این حال نیز می‌گذرد و لطف خدا همچنان جاری است.