فال حافظ غزل ۴۶۳: سلام الله ما کر اللیالی

ای صاحب فال، این غزل با سلامی آغاز می‌شود که تا شب‌ها از پی هم می‌آیند و تا نغمه ساز پاسخ می‌دهد، پایدار است؛ سلامی بر وادی اراک و ساکنانش و بر خانه‌ای در ریگزار. حافظ خود را دعاگوی غریبان جهان می‌خواند که پیوسته و پی‌درپی دعا می‌کند. بیت شاهد فال تو دعایی است برای عزیزی دور: خدایا، به هر منزل که رو آورد، او را به لطف بی‌زوالت نگه دار. این بیت نشان می‌دهد نیت تو شاید با سلامت و آرامش کسی گره خورده که از تو دور است یا در سفر. حافظ به دل خود می‌گوید ناله مکن، که در زنجیر زلف یار، همه آشفتگی‌ها عین آرامش است. و حکیمانه می‌افزاید: تو باید باشی؛ وگرنه زیان مال و مقام آسان است. یعنی آنچه اصل است، بودن عزیزان است، نه دارایی. در پایان حافظ می‌گوید خدا می‌داند غرض من چیست و علم او مرا از پرسیدن بی‌نیاز می‌کند. پس نیتت را به خدا بسپار؛ او از حال تو آگاه است.