فال حافظ غزل ۴۰۱: چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من

ای صاحب فال، این غزل شکوه عاشقی است که هرچه بیشتر نزدیک می‌شود، یار بیشتر می‌گریزد. حافظ می‌گوید اگر خاک راهش شوم دامن از من می‌افشاند، اگر بگویم دل بگردان روی از من می‌گرداند. روی رنگینش را چون گل به همه نشان می‌دهد و از من پنهان می‌کند. او به خون من تشنه است و من بر لب او، تا ببینم سرانجام من کام می‌گیرم یا او داد. شاعر خود را چون فرهاد می‌بیند که اگر به تلخی جان دهد باکی ندارد، چون حکایت‌های شیرین از او باقی می‌ماند. بیت شاهد فال پیام اصلی را می‌گوید: صبر کن حافظ، که اگر درس غم این‌گونه باشد، عشق در هر گوشه‌ای افسانه‌ای از من خواهد خواند. این فال به تو می‌گوید رنجی که اکنون می‌کشی بی‌ثمر نیست و از آن داستانی ارزشمند می‌سازی. اما در عین حال نشان می‌دهد که نباید خود را بی‌اندازه فدای کسی کنی که پاسخی نمی‌دهد. صبر کن، اما عزت خود را نیز نگه دار.