فال حافظ غزل ۴۰۰: بالابلند عشوه‌گر نقش‌باز من

ای صاحب فال، حافظ در این غزل با صداقتی دلنشین اعتراف می‌کند که آن یار بلندبالا و عشوه‌گر، قصه زهد دراز او را کوتاه کرد. پیری و زهد و دانش نتوانستند در برابر دیده عاشق‌پیشه‌اش بایستند. او می‌ترسد که محراب ابروی یار، حضور قلب را از نمازش بِبَرد. شاعر خواسته بود نشان عشق را زیر دلق ریا پنهان کند، اما اشک سخن‌چین بود و راز را آشکار کرد. این تصویر به تو می‌گوید که احساسات راستین پنهان نمی‌مانند و بهتر است با آن‌ها صادق باشی. بیت شاهد فال دعایی امیدوارانه است: خدایا کی آن صبا می‌وزد که از نسیمش بوی کرم یار کارساز من شود؟ این بیت نوید می‌دهد که نسیم گشایش در راه است و لطفی از سوی کسی یا جایی، گره کارت را باز خواهد کرد. حافظ چون شمع خندان بر خود می‌گرید و امید دارد سوز و سازش دل سنگ را نرم کند. صبر و صداقت تو سرانجام اثر خواهد کرد.