فال حافظ غزل ۱۵۸: من و انکار شراب این چه حکایت باشد؟

ای صاحب فال، حافظ در این غزل با زبانی رندانه و شوخ، زهد خودپسندانه را در برابر نیاز عاشقانه می‌نشاند. او می‌گوید زاهد است و عجب و نماز، و من و مستی و نیاز؛ تا ببینیم عنایت تو با کدام است. پیام نخست فال این است که فروتنی و صداقت، از نمایش پارسایی ارزشمندتر است. حافظ با زاهد مدارا می‌کند و می‌گوید اگر راه به رندی نمی‌برد معذور است، زیرا عشق کاری است که به هدایت بستگی دارد؛ پس دیگران را به خاطر نفهمیدن راهت سرزنش نکن. اما بیت شاهد کلید فال توست: بنده پیر مغانم که مرا از نادانی رهانید، و پیر ما هر چه کند عین عنایت است. یعنی اگر به راهنمایی دانا و دلسوز اعتماد کرده‌ای، حتی تصمیم‌هایی که اکنون عجیب می‌نمایند، در نهایت به خیر توست. حافظ در پایان می‌گوید دوش از غصه سرزنش رفیقی نخفت؛ تو اما مگذار ملامت دیگران خوابت را برباید. در روزهای پیش رو، به لطف پنهان روزگار اعتماد کن.