فال حافظ غزل ۴۸۴: تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با هشداری لطیف آغاز می‌کند: شاید از سر هوس بر لب آبی بنشینی؛ وگرنه هر فتنه‌ای که ببینی، از خود می‌بینی. یعنی بسیاری از گرفتاری‌ها از انتخاب‌های خود ما سرچشمه می‌گیرد. او یار را به ادب و شرم می‌ستاید و می‌گوید همین فضیلت‌ها او را خسرو مه‌رویان کرده است. سپس از گل می‌پرسد چرا با خار نشسته‌ای؟ ظاهراً مصلحت وقت را در آن می‌بینی. بیت شاهد پند روشن فال توست: نازنینی پاکیزه‌دل و پاک‌نهاد چون تو، بهتر است که با مردم بد ننشیند. گویا در اطرافت کسانی هستند که با پاکی و نیت خیر تو همخوان نیستند، یا وسوسه همنشینی با آنان در دلت هست. حافظ همچنین از صبر بر جور رقیب و از مسکینی عاشقان می‌گوید. در روزهای آینده، دوستان و همراهانت را با دقت برگزین و امانت دل و دینت را سالم نگه دار؛ این، کلید آرامش و گشایش توست.