فال حافظ غزل ۲۹۳: بامدادان که ز خلوتگه کاخ ابداع

ای صاحب فال، این غزل با شکوه طلوع آغاز می‌شود: بامدادان که شمع خاور از خلوتگاه آفرینش بر همه اطراف پرتو می‌افکند و چرخ آینه افق را برمی‌کشد تا رخ گیتی را به هزاران گونه بنماید. زهره در طربخانه فلک ارغنون می‌نوازد و چنگ و جام به غلغله و قهقهه می‌پرسند منکر و بازدارنده کجا رفتند. این تصویر برای تو نشانه آغاز روزی تازه و روشن است؛ دوره‌ای که سایه‌ها کنار می‌روند و شادی مجال جلوه می‌یابد. بیت شاهد می‌گوید وضع دوران را بنگر و ساغر عشرت برگیر، که در هر حال این بهترین کار است. یعنی از فرصت شادی و آرامش بهره ببر. اما حافظ بی‌درنگ هشدار می‌دهد که زلف شاهد دنیا همه بند و فریب است و عارفان بر سر این رشته نزاع نمی‌کنند. پس شاد باش، اما دل به ظاهر فریبنده دنیا مسپار و بر سر آن با کسی ستیز مکن. در روزهای پیش رو، صبحی روشن در انتظار توست؛ آن را با سبک‌دلی و بی‌طمعی آغاز کن.