فال حافظ غزل ۲۹۴: در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع

ای صاحب فال، ردیف «چو شمع» در سراسر این غزل، تصویر عاشقی را می‌سازد که می‌سوزد و می‌گدازد و باز روشنی می‌بخشد. حافظ می‌گوید در وفای عشق تو مانند شمع مشهورم، شب‌ها بیدارم، رشته صبرم با قیچی غمت بریده شده و همچنان در آتش مهرت می‌سوزم. کوه صبرم چون موم در دست غمت نرم شده است. اگر مدتی است برای آرزویی یا کسی انتظار می‌کشی و خستگی را در جانت حس می‌کنی، این غزل آینه حال توست. اما فال تنها از رنج نمی‌گوید؛ بیت شاهد امیدی روشن دارد: مانند صبح یک نفس بیشتر تا دیدار تو باقی نمانده است، چهره بنما تا جانم را چون شمع نثار کنم. صبح پس از شب می‌آید و نفس آخر شب، نخستین نفس سپیده است. حافظ از یار می‌خواهد که در شب هجران پروانه وصلی بفرستد و شبی او را با وصل سرفراز کند. این یعنی انتظار تو به پایان نزدیک است. وفاداری‌ات دیده شده و روشنی دیدار، دیر یا زود ایوان دلت را منور می‌کند.