فال حافظ غزل ۲۹۵: سحر به بوی گلستان دمی شدم در باغ

ای صاحب فال، حافظ سحرگاه به بوی گلستان به باغ می‌رود تا مانند بلبل دل‌شده جانی تازه کند. آنجا گل سوری را می‌بیند که در شب تیره چون چراغ می‌درخشد، اما چنان به زیبایی و جوانی خود مغرور است که از دل بلبل هیچ خبری ندارد. پیرامونش هر گلی حالی دارد: نرگس از حسرت اشک می‌ریزد، لاله از سودا صد داغ بر دل دارد، سوسن زبان سرزنش چون تیغ کشیده و شقایق چون سخن‌چینان دهان گشوده است. این باغ تصویری از جهان پیرامون توست، با غرورها، حسرت‌ها و زبان‌درازی‌هایش. پیام فال در بیت پایانی است: نشاط و عیش و جوانی را چون گل غنیمت بدان، که بر پیامبر جز رساندن پیام وظیفه‌ای نیست. یعنی حافظ پندش را گفته و انتخاب با توست. گل زیباست، اما عمرش کوتاه است؛ پس غرور مکن و از فرصت‌ها در کمال فروتنی بهره ببر. به حرف سوسن‌ها و شقایق‌های سخن‌چین هم دل مسپار. در روزهای پیش رو، جان تازه‌ای در انتظار توست اگر لحظه را دریابی.