فال حافظ غزل ۲۹۲: قسم به حشمت و جاه و جلال شاه شجاع

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با سوگندی آغاز می‌کند که روح فال تو را می‌سازد: با هیچ‌کس بر سر مال و جاه نزاعی ندارم. این بیت نشان می‌دهد که آرامش واقعی در بی‌طمعی است. شاید این روزها در محیطی هستی که رقابت و حسابگری در آن موج می‌زند و تو از آن خسته شده‌ای. حافظ می‌گوید شراب خانگی مرا بس است؛ یعنی به آنچه دارم قانعم و چشم به سفره دیگران ندارم. او از اوضاع ریاکارانه زمانه دلگیر است و بوی خیری از آن نمی‌شنود، و با طنزی شیرین از کسی می‌گوید که دیروز شنیدن سماع را حرام می‌دانست و امروز رقص‌کنان به دنبال ناله چنگ می‌رود. پس تغییر زمانه، ظاهرها را عوض می‌کند و تو نباید با هر بادی بچرخی. در پایان، حافظ با ادب از بزرگی لطف می‌خواهد، اما می‌گوید ما تشنه فیض توییم و با این همه گستاخی نمی‌کنیم و دردسر نمی‌دهیم. خواسته‌ات را با وقار و ادب مطرح کن؛ گشایش از راه احترام می‌رسد، نه از راه اصرار.