فال حافظ غزل ۳۵۱: حاشا که من به موسم گل ترک می کنم

ای صاحب فال، حافظ در این غزل با لحنی شاد و بی‌پروا می‌گوید در موسم گل، هرگز شراب را ترک نمی‌کند و از قیل و قال مدرسه دلش گرفته است. او می‌خواهد مطرب بیاید تا همه حاصل زهد و علم خشکش را در کار چنگ و بربط و آواز نی کند. این فال حکایت دلی است که از بحث‌های بی‌پایان و حساب‌وکتاب‌های خشک خسته شده و تشنه شوق و زندگی است. حافظ می‌پرسد در زمانه کی وفا بوده است؟ و با یاد جم و کاووس یادآوری می‌کند که شکوه پادشاهان نیز ماندگار نماند. بیت شاهد امیدی بزرگ می‌بخشد: از نامه سیاه نمی‌ترسم، که روز حشر با فیض لطف او صد نامه چون این را درمی‌نوردم. یعنی لطف بی‌کران بزرگ‌تر از خطاهای توست. اگر نگران گذشته‌ای هستی، این غزل می‌گوید به بخشش امیدوار باش. حافظ منتظر پیک صبح است تا گله‌های شب فراق را بازگوید، و در پایان، جان را امانتی می‌داند که روزی به صاحبش بازمی‌گرداند.