فال حافظ غزل ۳۱۳: بازآی ساقیا که هواخواه خدمتم

ای صاحب فال، حافظ در این غزل خود را دعاگو و مشتاق خدمت می‌خواند و از ساقی می‌خواهد بازآید و او را از ظلمات حیرت بیرون ببرد. شاید تو نیز این روزها در تاریکی تردید مانده‌ای و نمی‌دانی کدام راه را برگزینی. شاعر صادقانه می‌گوید دریا و کوه در راه است و من خسته و ضعیفم؛ و آنگاه دست به دامن خضر پی‌خجسته می‌شود تا با همت خود یاری‌اش کند. این بیت شاهد فال توست: راه سخت است اما بی‌یاور نیستی. کسی هست که می‌تواند دستت را بگیرد، به شرط آنکه از خواستن یاری شرم نکنی. حافظ می‌گوید هرچند از صد جهت غرق گناه بوده، از وقتی آشنای عشق شده خود را از اهل رحمت می‌داند. عشق را هم کسبی و اختیاری نمی‌داند؛ موهبتی است که از فطرت به میراث رسیده. پس ناامید مباش؛ حتی اگر به ظاهر از مقصد دوری، به جان و دل می‌توانی از مقیمان آن درگاه باشی.