فال حافظ غزل ۲۹۰: دلم رمیده شد و غافلم من درویش

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از دلی رمیده سخن می‌گوید که چون شکاری سرگشته از دست رفته و صاحبش نمی‌داند چه بر سرش آمده است. او مانند بید بر سر ایمان خود می‌لرزد، زیرا دلش در دست کمان‌ابرویی است. سپس با فروتنی به خود نهیب می‌زند: این قطره محال‌اندیش، خیال گنجایش دریا را در سر می‌پزد. شاید تو نیز آرزویی بزرگ در دل داری و گاه از فاصله میان خواسته و توانت دلگیر می‌شوی. بیت شاهد اما راه را نشان می‌دهد: نه عمر خضر می‌ماند و نه ملک اسکندر؛ ای درویش، بر سر دنیای پست نزاع مکن. این فال تو را از کشمکش بر سر مال و مقام بازمی‌دارد و یادآوری می‌کند که آنچه ماندگار است، آرامش دل است. حافظ از شرم حاصل خویش، سرافکنده به کوی میکده می‌رود؛ یعنی بازنگری صادقانه در کارهای خود، آغاز رهایی است. در روزهای پیش رو، اگر از ستیز دست بکشی و به جای انباشتن، به سبک‌باری بیندیشی، دل رمیده‌ات آرام‌آرام به خانه بازمی‌گردد.