فال حافظ غزل ۲۸۹: مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از دلبری می‌گوید که رخسارش چون ماه، مجمع خوبی و لطف است، اما مهر و وفا در او نیست؛ پس دعا می‌کند خدایا وفا را هم به او ببخش. او دلبر را کودکی بازیگوش می‌داند که شاید در بازی، دل عاشق را بشکند و گناهی هم بر گردن نگیرد، زیرا هنوز نیک و بد روزگار را ندیده است. بیت شاهد پیام روشنی دارد: بهتر است دلم را از او نیک نگه دارم. این فال تو را به احتیاط در دل‌بستن فرا می‌خواند. شاید کسی یا چیزی تو را با زیبایی و تازگی‌اش جذب کرده، اما هنوز پختگی و ثبات لازم را ندارد. حافظ نمی‌گوید عشق را رها کن، بلکه می‌گوید دلت را یکجا و بی‌حساب نسپار. بوی شیر از لب‌های او می‌آید، اما از چشم سیاهش خون می‌چکد؛ معصومیت ظاهر نباید تو را از اثر رفتارش غافل کند. با صبر و نگاه دقیق، زمان نشان خواهد داد که این پیوند ارزش دل‌سپردن را دارد یا نه.