فال حافظ غزل ۲۷۸: شراب تلخ می‌خواهم که مردافکن بود زورش

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از شر و شور دنیا خسته است و شرابی مردافکن می‌طلبد تا دمی از هیاهوی روزگار بیاساید. او می‌گوید سفره دهر فرومایه‌پرور شهد آسایش ندارد؛ پس کام دل را از حرص و آز بشوی. یادآوری می‌کند که نمی‌توان از مکر آسمان و بازی زهره چنگی و مریخ سلحشور ایمن بود و از بهرام گور یاد می‌کند که این صحرا را پیمود و اکنون نه بهرام مانده و نه گورش. یعنی شکوه دنیا گذراست و دل بستن به آن آرامش نمی‌آورد. اما بیت شاهد این فال، کلید بزرگی واقعی را نشان می‌دهد: نظر کردن به درویشان منافی بزرگی نیست؛ سلیمان با همه حشمتش به مور نیز نظر داشت. این پیام برای تو آن است که هرچه جایگاهت بالاتر رود، فروتنی و توجه به کوچک‌ترها تو را بزرگ‌تر می‌کند. حافظ راز روزگار را تنها به کسی نشان می‌دهد که آن را پیش کج‌طبعان فاش نکند. پس با دلی بی‌آز و نگاهی مهربان پیش برو.