فال حافظ غزل ۴۶۵: رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلی

ای صاحب فال، حافظ در این غزل روایتی ساده و دلنشین دارد: سپیده‌دمی به باغ رفتم تا گلی بچینم که ناگهان آواز بلبلی به گوشم رسید. بلبل بیچاره هم مانند من به عشق گلی گرفتار شده بود و در چمن غوغایی از فریاد به پا کرده بود. حافظ در باغ می‌گردد و در حال گل و بلبل تأمل می‌کند؛ گل همراه زیبایی است و بلبل همنشین عشق، نه آن یکی لطف بیشتری می‌کند و نه این یکی دگرگون می‌شود. آواز بلبل چنان در دلش اثر می‌کند که تاب و تحملش از دست می‌رود. بیت شاهد فال تو این است: این باغ گل‌های شکفته بسیار دارد، اما هیچ کس بی‌بلای خار از آن گلی نچیده است. یعنی هر آرزوی زیبایی با رنج و دشواری همراه است و این رنج، نشانه بیراهه نیست. حافظ در پایان می‌گوید امید گشایش را از گردش فلک نداشته باش؛ یعنی چشم به تصادف و بخت ندوز. پس گل مقصود را با پذیرش خارهایش و با تلاش خودت بچین.