فال حافظ غزل ۴۶۶: این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی

ای صاحب فال، این غزل با ردیف «اولی» یعنی سزاوارتر، فهرستی از انتخاب‌های رندانه حافظ است. او می‌گوید این خرقه‌ای که دارم سزاوارتر است که در گرو شراب باشد و این دفتر بی‌معنی، در می ناب غرق شود. یعنی ظاهرسازی و دانش خشک، ارزشی ندارد. حافظ از ریاکاری زاهد دلگیر است و ترجیح می‌دهد قصه او را نه با مردم، که با چنگ و رباب بگوید. او می‌گوید چون مصلحت‌اندیشی از درویشی دور است، سینه پر آتش و دیده پرآب سزاوارتر است؛ یعنی صداقت احساس بر حسابگری برتری دارد. و با یار عهد می‌بندد که از دلداری چون او دل نمی‌کند. اما بیت شاهد فال تو، بیت پایانی است که حکمتی ژرف دارد: ای حافظ، چون پیر شدی، از میکده بیرون بیا؛ رندی و هوسناکی در روزگار جوانی سزاوارتر است. یعنی هر کاری زمانی دارد و باید مرحله‌ها را شناخت. شاید اکنون وقت آن است که از عادتی کهنه یا مرحله‌ای سپری‌شده، با آرامش عبور کنی.