فال حافظ غزل ۴۶۷: زان می عشق کز او پخته شود هر خامی

ای صاحب فال، حافظ این غزل را در ماه رمضان سروده و از می عشقی سخن می‌گوید که هر خامی را پخته می‌کند. او روزه را مهمانی عزیز می‌داند که همنشینی‌اش موهبت است و رفتنش نیز نعمتی. اما بیت شاهد فال تو هشداری هوشمندانه است: مرغ زیرک اکنون به در خانقاه نمی‌پرد، زیرا در هر مجلس وعظی دامی نهاده‌اند. یعنی هر جا که ظاهری از پاکی و نیکی دارد، لزوماً امن نیست و باید با چشم باز وارد شد. شاید در نیت تو کسی یا پیشنهادی هست که با ظاهری موجه، قصدی دیگر دارد. حافظ می‌گوید از زاهد بدخو گله نمی‌کنم، رسم روزگار این است که پس از هر صبح، شامی می‌آید؛ یعنی روزهای سخت نیز می‌گذرند و دوباره صبح می‌شود. او از صبا می‌خواهد پیامی به یار برساند و در پایان می‌گوید اگر بزرگان داد دلت را ندهند، کام دشوار را با تکیه بر خود به دست می‌آوری. پس هوشیار باش و به توان خودت اعتماد کن.