فال حافظ غزل ۲۴۶: عید است و آخر گل و یاران در انتظار

ای صاحب فال، این غزل در هوای عید فطر سروده شده است؛ ماه روزه به پایان رسیده، گل در واپسین روزهای خود است و یاران چشم‌به‌راه‌اند. حافظ می‌گوید دل از روزگار گل برگرفته بود، اما همت پاکان روزه‌دار کاری کرد و امید را دوباره زنده کرد. پیام دلنشین بیت شاهد این است که اگر سحری از دست رفت، صبوحی هنوز باقی است؛ یعنی اگر فرصتی را از کف داده‌ای، در فرصتی دیگر هنوز باز است و نباید خود را بی‌رحمانه سرزنش کنی. شاعر از تو می‌خواهد دل در جهان نبندی و از قصه جمشید کامگار بیاموزی که هیچ شکوهی پایدار نمی‌ماند. او با فروتنی از بخشنده کریم می‌خواهد قلب کم‌عیارش را ببخشد، چون پرده‌پوشی و گذشت شیوه بزرگان است. برای نیت تو این فال نوید گشایشی پس از دوره‌ای از خویشتن‌داری و انتظار است. زمانه در گذر است؛ همان‌گونه که روزه رفت و گل نیز می‌رود، لحظه شادی را دریاب و آن را به فردا وامگذار.