فال حافظ غزل ۹۹: دل من در هوای روی فرخ

ای صاحب فال، در این غزل حافظ همه ابیات را به «فرخ» ختم می‌کند، نامی که معنای خجسته و مبارک هم دارد. دلش در هوای روی فرخ آشفته است، چون موی او. سرو آزاد با دیدن قد دلجوی فرخ چون بید می‌لرزد و نسیم مشک تاتاری از بوی زلف عنبرین او شرمگین می‌شود. حافظ از غم چنان خمیده شده که قامتش چون ابروی فرخ کمان شده است. بیت شاهد، روشن‌ترین پاسخ این فال است: اگر دل هر کس به سویی میل دارد، میل دل من به سوی فرخ است. این فال از یکدلی و انتخابی آگاهانه خبر می‌دهد. شاید میان چند راه یا چند دلبستگی ایستاده‌ای و دیگران هر یک چیزی پیشنهاد می‌کنند؛ حافظ می‌گوید دل خود را بشناس و به همان سو برو که مایه خجستگی توست. حتی آن خال سیاه که همیشه همنشین فرخ است، نیکبخت خوانده می‌شود؛ یعنی نزدیکی به آنچه دوستش داری، خود سعادت است. اگر با وفاداری و پایداری بر این انتخاب بمانی، این دلبستگی برایت خیر و برکت خواهد آورد.