فال حافظ غزل ۲۰۷: یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با یاد روزهایی آغاز می‌کند که منزلش سر کوی یار بود و چشمش از خاک آن در روشنی می‌گرفت. روزگاری که آنچه در دل یار بود، چون سوسن و گل بر زبان او جاری می‌شد. اما اکنون از جور و ستم این دامگاه آه می‌کشد و می‌گوید در دلم بود که هرگز بی‌دوست نباشم، ولی چه می‌توان کرد که کوشش من و دل بیهوده ماند. بیت شاهد، پند اصلی این فال است: انگشتری فیروزه بواسحاقی خوش درخشید، اما دولتی شتابان و زودگذر بود. یعنی به درخشش موقتی هیچ مقام، ثروت یا موقعیتی دل مبند و آن را جاودان مپندار. بیت پایانی تصویر کبک خرامان را می‌آورد که قهقهه می‌زد و از چنگال شاهین قضا غافل بود. حافظ به تو هشدار می‌دهد که در اوج خوشی هم هوشیار بمانی. این هشدار برای ترساندن نیست، برای آن است که امروز را قدر بدانی و برای فردا آماده باشی.