فال حافظ غزل ۳۳۸: من دوستدار روی خوش و موی دلکشم

ای صاحب فال، حافظ در این غزل با شور و صداقت می‌گوید دوستدار روی خوش و موی دلکش است و چشم مست و می بی‌غش او را مدهوش کرده است. او خود را آدم بهشتی می‌داند که در این سفر دنیا، فعلاً اسیر عشق جوانان مه‌وش شده است. شاید تو نیز این روزها دلت به زیبایی، شوق یا آرزویی تازه گرم شده است. شاعر می‌گوید در عاشقی از ساز و سوز گریزی نیست؛ چون شمع ایستاده‌ام، مرا از آتش مترسان. این یعنی آماده‌ای سختی‌های راه را بپذیری. او شیراز را معدن لب لعل و کان حسن می‌خواند، اما خود را جوهری مفلسی می‌بیند که توان خرید ندارد. بیت شاهد فال تو امیدی روشن دارد: اگر بخت یاری کند که رخت به سوی دوست بکشم، گیسوی حور گرد از بسترم می‌افشاند. فال تو می‌گوید با یاری بخت، دست خالی امروز مانع رسیدن نیست. اما مانند حافظ که طبعش آیینه‌ای برای جلوه می‌خواهد، تو نیز باید جایی برای نشان دادن هنر و توانت بیابی.