فال حافظ غزل ۲۱۲: یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود

ای صاحب فال، این غزل از سحرگاهی می‌گوید که یکی دو جام اتفاق افتاد و طعم شراب از لب ساقی در مذاق ماند. حافظ از سر مستی خواست به روزگار جوانی بازگردد، اما آن عهد دیگر گسسته بود. این یادآوری است که گذشته را نمی‌توان عیناً بازگرداند و باید چشم به آینده داشت. بیت شاهد اما بشارتی روشن دارد: ای معبر، مژده‌ای بده که دوش آفتاب در شکرخواب سحری هم‌وثاق من بود. خوابی که دیده‌ای، یا امیدی که در دل داری، نشانه روشنایی و همنشینی با خیر است. حافظ می‌گوید در راه طریقت هر که عاشق‌وار نیامد به نفاق افتاد؛ پس در کارت دل یکرنگ داشته باش. او از صبر و طاقتی می‌گوید که از خم ابروی یار طاق شد، یعنی اشتیاق گاه بی‌قرارت می‌کند. اما همان اشتیاق است که طایر فکر را به پرواز درمی‌آورد. در روزهای آینده، خبری یا گشایشی همچون آفتاب صبحگاهی به سراغت می‌آید، به شرط آنکه با صداقت منتظرش بمانی.