فال حافظ غزل ۲۱۱: دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از یاری می‌گوید که دوش با رخساره برافروخته آمد و شیوه شهرآشوبی جامه‌ای بود که بر قامتش دوخته بودند. ظاهرش تند و سنگین‌دل بود و می‌گفت زارت می‌کشم، اما شاعر در همان حال می‌دید که در نهان نظری با دل سوخته او دارد. این بیت کلید فال توست: آنچه اکنون از سوی کسی یا از سوی روزگار سخت و بی‌اعتنا به نظر می‌رسد، شاید در پس پرده مهر و توجهی پنهان داشته باشد. حافظ در ادامه هشداری روشن می‌دهد: یار را به دنیا مفروش، که آن کس که یوسف را به زر ناسره فروخت سودی نبرد. پس گوهر اصلی زندگی‌ات را با سودهای زودگذر عوض نکن. دل بسی خون اندوخت و دیده آن را ریخت؛ یعنی رنج‌هایت بی‌حاصل نبوده و تنها باید قدرشان را بدانی. در روزهای پیش رو، اگر از ظاهر تند امور نهراسی و به نشانه‌های پنهان مهربانی دقت کنی، درمی‌یابی که دلت بیش از آنچه می‌پنداشتی دیده شده است.