فال حافظ غزل ۱۸۳: دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

ای صاحب فال، این غزل روایت شبی است که حافظ در آن از غصه رهایی یافت و در دل تاریکی، آب حیات به او دادند. شبی مبارک و سحری فرخنده، همچون شب قدر، که برات تازه‌ای به نامش نوشته شد. این فال به تو می‌گوید که گشایش گاهی در تاریک‌ترین ساعت‌ها از راه می‌رسد. حافظ رازش را هم آشکار می‌کند: آن مژده پاداش صبر و ثباتی بود که در برابر جور و جفا به او داده بودند، و شیرینی سخنش اجر همان صبر است. بیت شاهد کلید این گشایش را نشان می‌دهد: همت حافظ و نفس سحرخیزان بود که او را از بند غم ایام رهانید. یعنی پیوند اراده خودت و دعای دل‌های پاک، گره را می‌گشاید. اگر این روزها خسته یا دلتنگی، خلوتی سحرگاهی برای خودت بساز، با خدا یا با دل خود سخن بگو و از دعای خیر عزیزانت یاری بخواه. نجاتی که در انتظارش هستی، هم از درون و هم از آسمان، در راه است.