فال حافظ غزل ۱۸۴: دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند

ای صاحب فال، این از عارفانه‌ترین غزل‌های حافظ است. او در رؤیایی شبانه می‌بیند که فرشتگان در میخانه را زدند و گل آدم را سرشتند و به پیمانه زدند؛ آسمان بار امانت را نتوانست بکشد و قرعه به نام انسان افتاد. فال تو یادآوری می‌کند که مسئولیتی که بر دوش داری نشانه ارزش توست، نه بدبختی‌ات. بیت شاهد بشارتی آشکار است: شکر خدا که میان من و او صلح افتاد و صوفیان رقص‌کنان ساغر شکرانه زدند. اگر نیتت به آشتی، بازگشت یا رفع کدورتی مربوط است، این فال نوید پایان دلخوری و آمدن آرامش را می‌دهد. حافظ می‌گوید جنگ هفتاد و دو ملت را عذر بنه، زیرا حقیقت را ندیدند و راه افسانه زدند؛ یعنی با کسانی که تو را درک نکردند با گذشت رفتار کن. آتش واقعی آن است که در خرمن پروانه زدند، نه خنده شمع؛ عشق راستین فداکاری می‌خواهد. در روزهای پیش رو، صلحی دل‌نشین در راه است.