فال حافظ غزل ۲۰۶: پیش از اینت بیش از این اندیشه عشاق بود

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از پیوندی دیرینه یاد می‌کند: روزگاری مهرورزی یار با ما شهره آفاق بود و شب‌ها با شیرین‌لبان از راز عشق سخن می‌رفت. او می‌گوید پیش از آنکه این سقف سبز آسمان برافراشته شود، ابروی جانان در چشم من بی‌همتا بود؛ یعنی این عهد از ازل تا ابد بر یک پیمان استوار است. سپس نکته‌ای ظریف می‌گوید: اگر سایه معشوق بر عاشق افتاد چه عجب، ما به او محتاج بودیم و او به ما مشتاق. پس نیاز، یک‌سویه نیست. بیت شاهد، آرامشی ژرف به تو می‌دهد: گدایی بر در شاه نکته‌ای گفت که بر هر سفره‌ای نشستم، روزی‌دهنده خدا بود. یعنی نگران روزی و گشایش کارت مباش؛ دست‌ها وسیله‌اند و بخشنده اصلی دیگری است. حافظ می‌گوید بحث ما در مجلس، از لطف طبع و خوبی اخلاق بود، نه از ظاهر. اخلاق نیک و توکل، سرمایه تو در این راه است.