فال حافظ غزل ۴۱: اگر چه باده فرح‌بخش و باد گل‌بیز است

ای صاحب فال، حافظ در این غزل با زبانی رندانه هشدار می‌دهد: هرچند باده شادی‌بخش است و باد گل‌افشان، به بانگ چنگ می مخور که محتسب تیز است. یعنی حتی در بهترین فصل‌ها، باید مراقب چشم‌های کنجکاو و شرایط ناامن بود. بیت شاهد فال تو این است: اگر صراحی و همدمی به دستت افتاد، با عقل بنوش که روزگار فتنه‌انگیز است. پیام روشن است؛ از شادی‌ها و فرصت‌ها بهره ببر، اما با تدبیر و دور از هیاهو. حافظ می‌گوید پیاله را در آستین خرقه پنهان کن، زیرا زمانه چون چشم صراحی خونریز است. او از سپهر باژگون می‌گوید که صافِ سرِ خمش هم با درد آمیخته و چون غربالی خون‌افشان است که ریزه‌هایش سر کسری و تاج پرویز است. یعنی حتی پادشاهان از گردش روزگار در امان نماندند. اما بیت پایانی امیدی تازه می‌دهد: عراق و فارس را با شعر خوش گرفتی، اکنون نوبت بغداد و تبریز است. پس با احتیاط پیش برو، که گسترش و موفقیت تازه در انتظار توست.