فال حافظ غزل ۴۲: حال دل با تو گفتنم هوس است

ای صاحب فال، این غزل زبان دلی است که آرزویی شیرین در سینه دارد و می‌خواهد آن را بی‌پرده با محبوب در میان بگذارد. حافظ در هر بیت از هوسی تازه می‌گوید: گفتن حال دل، شنیدن خبر دل، و شبی عزیز چون شب قدر که تا سحر در کنار یار بگذرد. او خود می‌داند که پنهان نگه داشتن این قصه از رقیبان طمعی خام است؛ یعنی رازهای دل سرانجام آشکار می‌شوند. نیت تو نیز گویا از جنس همین آرزوهای دلنشین است؛ خواسته‌ای که هنوز به زبان نیامده و در دل مانده است. بیت شاهد امیدبخش است: ای صبا امشب یاری‌ام کن که سحرگاه شکفتن را آرزو دارم. پس از شبی تاریک، صبحی از گشایش در راه است و نسیمی که از سوی یار می‌وزد، غنچه دل تو را باز می‌کند. حافظ در پایان به رغم مدعیان شعر رندانه می‌گوید؛ تو نیز به حرف بدخواهان اعتنا نکن. اگر صادقانه سخن دلت را بگویی، پاسخی گرم خواهی شنید.