فال حافظ غزل ۳۲۸: من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم؟

ای صاحب فال، حافظ در این غزل با فروتنی می‌پرسد من کیستم که بر خاطر معطر یار بگذرم؟ و از لطف‌های بی‌دریغ او شگفت‌زده است. شاید تو نیز این روزها از مهری که می‌بینی یا فرصتی که پیش آمده، در شگفتی و تردیدی که آیا شایسته آنی. بیت شاهد فال تو این است: ای طایر قدس، همتت را بدرقه راهم کن، که راه مقصد دراز است و من نوسفرم. تو در آغاز راهی تازه ایستاده‌ای و این طبیعی است که احساس کم‌تجربگی کنی. نوسفر بودن عیب نیست؛ کافی است همراهی دانا و دعایی خیر پشت سرت باشد. شاعر از نسیم سحر می‌خواهد بندگی‌اش را برساند و یادآوری کند که او را در دعای سحر فراموش نکند. او خرم روزی را آرزو می‌کند که بار از این مرحله ببندد و رفیقان از سر کوی یار خبرش را بپرسند. فال تو نوید می‌دهد که این سفر به مقصد می‌رسد، به شرط آنکه برای گوهر وصل، از تلاش و اشک و غوطه خوردن نهراسی.