فال حافظ غزل ۲۵۸: هزار شکر که دیدم به کام خویشت باز

ای صاحب فال، این غزل با سپاسی از ته دل آغاز می‌شود: هزار شکر که بار دیگر یار را به کام خویش دیدم و او از روی صدق و صفا با دلم دمساز شد. این فال برای تو نوید بازگشت چیزی یا کسی است که دلت در انتظارش بود، و شاید آشتی پس از دوری. حافظ یادآوری می‌کند که روندگان طریقت از راه بلا گذشته‌اند و رفیق عشق از نشیب و فراز غمی ندارد؛ یعنی سختی‌های گذشته بخشی از راه بوده‌اند. او پنهان داشتن غم دوست را بهتر از گفت‌وگو با رقیب می‌داند، چون سینه کینه‌توزان محرم راز نیست. پس در این شادی تازه، رازت را به هر کسی مگو. شاعر از سر وفا می‌گوید هرچند حسن یار از عشق دیگران بی‌نیاز است، او از عشق‌بازی دست نمی‌کشد. در بیتی دیگر می‌گوید چون مجلس به نور دوست روشن است، اگر چون شمع جفایی رسد، بسوز و بساز. این فال شیرینی وصال را همراه با پختگی و رازداری به تو بشارت می‌دهد.