فال حافظ غزل ۲۵۷: روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگیر

ای صاحب فال، این غزل فریاد عاشقی است که از هیچ چیز جز دوری یار نمی‌هراسد. حافظ از یار می‌خواهد روی بنماید و اگر لازم است، به او بگوید که از جان دل برگیرد؛ همچون پروانه‌ای که پیش شمع در آتش می‌سوزد. او تشنه‌لب است و می‌خواهد یار آب را از او دریغ نکند. با آنکه درویش است و سیم و زری ندارد، اشکش را سیم و رخسار زردش را زر می‌خواند؛ یعنی سرمایه‌اش صداقت عشق است. اگر عود نیست باکی نیست، چون عشقش آتش، دلش عود و تنش مجمر است. بیت شاهد روحیه‌ای دلیرانه به تو می‌بخشد: دوست اگر یار باشد، هر دو جهان دشمن باشند؛ بخت اگر پشت نکند، روی زمین لشکر گیرد. یعنی با پشتیبانی یک همراه راستین و بختی موافق، از مخالفت جمع نباید ترسید. شاعر از یار می‌خواهد میل رفتن نکند و دمی بماند. این فال به تو می‌گوید در راه دلت جسور باش و از ظاهرسازی و سرزنش واعظان پروا مکن.