فال حافظ غزل ۲۵۹: منم که دیده به دیدار دوست کردم باز

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با شکرگزاری از کارساز بنده‌نواز آغاز می‌کند، زیرا دیده‌اش به دیدار دوست گشوده شده است. اما پیام اصلی فال تو در بیت شاهد نهفته است: ای دل، از مشکلات راه عنان متاب، که مرد راه از نشیب و فراز نمی‌اندیشد. گویا در مسیری که برگزیده‌ای به دشواری‌هایی رسیده‌ای و گاهی وسوسه بازگشت به سراغت می‌آید. حافظ می‌گوید غبار راه را از چهره نشوی، چون خاک کوی نیاز، کیمیای مراد است؛ یعنی همین فروتنی و تلاش است که مس وجودت را زر می‌کند. او حتی می‌گوید طهارت عاشق با خون جگر است؛ رسیدن به مقصود بی‌رنج نیست. در این سراچه بازیچه، یعنی دنیای گذرا، جز عشق بازی دیگری را جدی مگیر. نکته‌ای لطیف هم دارد: دعای اهل دل را به جان بخر، که تو را از کید دشمن نگه می‌دارد. پس با دلی استوار و دعای نیکان پیش برو، که آوازه کوشش تو چون غزل حافظ دور خواهد رفت.