فال حافظ غزل ۵۸: سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

ای صاحب فال، این غزل از تسلیم عاشقانه و امید روشن سخن می‌گوید. حافظ در آغاز سر ارادتش را بر آستان دوست می‌نهد و می‌گوید هرچه بر سر ما می‌رود، خواست اوست؛ یعنی آنچه پیش آمده، بی‌حکمت نیست. او آینه‌ها از ماه و خورشید برابر روی دوست گذاشت و همتایش را ندید. صبا هم نمی‌تواند حال دل تنگ را شرح دهد، زیرا این دل مانند ورق‌های غنچه تو بر تو است. اما بیت شاهد، بشارتی آشکار برای توست: روی تو در دلم آمد، به مراد خواهم رسید، چرا که حال نیکو در پی فال نیکوست. همین که تصویر خوب در دلت نقش بسته، نشانه آن است که کار به سوی خیر می‌رود. حافظ می‌گوید نه تنها من در این میکده سبوکشم، بسا سرها که در این کارگاه سنگ و سبو شده‌اند؛ پس در راه دشوارت تنها نیستی. هر برگ گل نثار روی دوست و هر سرو کنار جو فدای قامت اوست. این فال، نوید رسیدن به مراد را می‌دهد؛ دلت را خوش دار و با اطمینان پیش برو.