فال حافظ غزل ۵۹: دارم امید عاطفتی از جناب دوست

ای صاحب فال، این غزل با اعترافی صادقانه آغاز می‌شود: خطایی کرده‌ام و امیدم به بخشش دوست است. حافظ می‌داند که محبوبش اگرچه پری‌روست، فرشته‌خوست و از سر جرم او می‌گذرد. این بیت شاهد فال توست و پیامی روشن دارد: اگر دلی را رنجانده‌ای یا کاری را خراب کرده‌ای، راه جبران بسته نیست. مهربانی طرف مقابل بیش از آن است که گمان می‌کنی. حافظ از اشک‌هایی می‌گوید که چنان روان شد که رهگذران پرسیدند این چه جویی است؛ پشیمانی او از ته دل است. او همچنین می‌گوید سال‌هاست بویی از زلف یار به مشامش رسیده و هنوز آن بو در جانش مانده؛ یعنی پیوند عمیق با یک خطا از میان نمی‌رود. در پایان، حافظ به خود می‌گوید حالت پریشان است، اما این پریشانی به بوی زلف یار نیکوست. نگرانی‌ات هم نشانه اهمیت این پیوند است، نه نشانه پایان آن. در روزهای آینده، اگر با فروتنی و صداقت پیش‌قدم شوی، بخشش و آشتی در انتظار توست.