فال حافظ غزل ۴۰: المنة لله که در میکده باز است

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با شکرگزاری آغاز می‌کند: خدا را سپاس که در میکده باز است. در زبان او میکده جایگاه حقیقت و گشایش است و دری که باز مانده، نشانه لطفی است که هرگز بسته نمی‌شود. این فال به تو مژده می‌دهد که دری که گمان می‌کردی بسته است، هنوز گشوده است. شرطش همان است که حافظ می‌گوید: روی نیاز. یعنی با فروتنی و صداقت بر آن در بایستی، نه با غرور و تکبر. او می‌گوید از آن سو همه بی‌نیازی است و از ما همه نیاز؛ و همین نیاز صادقانه کلید ورود است. حافظ رازی را که با هیچ‌کس نگفته، با دوست در میان می‌گذارد، زیرا او محرم راز است. تو نیز محرمی بیاب و دلت را با او بگشا. نگاهت را از پراکندگی‌ها بدوز و بر آنچه به‌راستی می‌خواهی متمرکز کن، چنان که حافظ دیده از همه عالم دوخت تا بر رخ دوست باز بماند. گشایش نزدیک است.