فال حافظ غزل ۲۳۵: زهی خجسته زمانی که یار بازآید

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با شادی‌ای آغاز می‌کند که هنوز نرسیده، اما بوی آمدنش پیداست: خجسته زمانی که یار بازآید و غمگسار به کام غمزدگان برگردد. این بیت شاهد فال توست و نوید می‌دهد که کسی یا چیزی که از دست رفته یا دور مانده، بازمی‌گردد. حافظ با تصویرهای زیبا از انتظار سخن می‌گوید: اسب ابلق چشم را پیش خیل خیال یار کشیده و چون گرد بر سر راهش نشسته، به این امید که روزی از این رهگذر بازآید. او یادآوری می‌کند که بلبلان از دی جورها کشیدند به بوی آنکه دوباره نوبهار بازآید؛ یعنی پس از هر زمستان، بهار در راه است. حافظ اما این را هم می‌گوید که دلی که با زلف یار پیمان بسته، دیگر قرار نمی‌گیرد؛ پس انتظارت سرشار از شوق است. در بیت پایانی امید دارد از نقشبند قضا که نگار چون سرو به دستش بازآید. در روزهای آینده، خبری از بازگشت، آشتی یا بازیافتن فرصتی ازدست‌رفته به گوشت می‌رسد.