فال حافظ غزل ۳۷۲: بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با درخواستی ساده آغاز می‌کند: بگذار از شاهراه میخانه بگذریم، که همه برای جرعه‌ای محتاج این دریم. او یادآوری می‌کند که از روز نخست که دم از رندی و عشق زدند، شرط این بود که جز آن راه را نپیمایند؛ پس به عهد آغازینت وفادار بمان. بیت شاهد فال تو حکمتی روشن دارد: جایی که تخت و مسند جمشید بر باد می‌رود، اگر غم بخوریم خوش نیست؛ بهتر است می بخوریم. یعنی وقتی حتی بزرگ‌ترین شکوه‌ها ماندگار نیست، غصه خوردن برای چیزهای گذرا بیهوده است. این فال از تو می‌خواهد بار نگرانی را سبک کنی و از لحظه حال بهره ببری. حافظ می‌گوید چون یاقوت سرخ در خون دل نشسته‌اند تا شاید دست در کمر یار زنند؛ یعنی رسیدن به آرزو صبر و رنج می‌طلبد. او به واعظ می‌گوید ما با خاک کوی دوست به فردوس نمی‌نگریم. در پایان، اگر راه به کاخ وصل نیست، با خاک آستان آن در خوش است. خرسندی، راز آرامش توست.