فال حافظ غزل ۳۷۳: خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم

ای صاحب فال، حافظ در این غزل همراهان را به برخاستن و دگرگونی می‌خواند: برخیز تا خرقه صوفی را به خرابات ببریم و شطح و طامات را به بازار خرافات. او از ظاهرسازی و ادعاهای بی‌پشتوانه خسته است و می‌خواهد با دلی صادق، چون موسی که در وادی ایمن ارنی گفت، به میعادگاه دوست برود. حافظ یادآوری می‌کند که اگر دل قدر وقت را نشناسد و کاری نکند، از حاصل عمر بس خجالت خواهیم برد؛ پس زمان را دریاب. او می‌گوید از این سقف مقرنس فتنه می‌بارد، برخیز تا از همه آفات به میخانه پناه ببریم؛ یعنی در آشوب روزگار، پناهگاهی امن برای دلت بجوی. تا کی در بیابان فنا گم شویم؟ راه را بپرسیم تا به کارهای مهم پی ببریم. بیت شاهد فال تو اندرزی ارجمند است: حافظ، آبروی خود را بر در هر فرومایه مریز؛ بهتر است حاجتت را نزد قاضی حاجات ببری. این فال می‌گوید خواسته‌ات را از کسی بخواه که سزاوار است، و در نهایت به خداوند توکل کن.