فال حافظ غزل ۶۱: صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست

ای صاحب فال، این غزل نامه دلی است که از دور، چشم به راه پیامی از محبوب دوخته است. حافظ از صبا می‌خواهد اگر گذرش به سرزمین دوست افتاد، نفحه‌ای از گیسوی خوشبوی او بیاورد؛ و اگر در آن درگاه راه نیافت، دست‌کم غباری از در دوست برای چشمش بیاورد. این یعنی گاه حتی کوچک‌ترین نشانه از آنچه دوستش داری، دل را زنده نگه می‌دارد. حافظ می‌داند که وصال دشوار است و می‌گوید مگر در خواب خیال او را ببینم. دل صنوبری‌اش چون بید می‌لرزد، از حسرت قامت چون صنوبر یار. اما بیت شاهد گوهر غزل است: اگرچه دوست ما را به چیزی نمی‌خرد، ما مویی از سر او را به عالمی نمی‌فروشیم. یعنی وفاداری حافظ به پاسخ دیگری وابسته نیست. شاید این روزها احساس می‌کنی قدرت دانسته نمی‌شود؛ این فال می‌گوید ارزش وفای تو از میان نمی‌رود. در پایان امید می‌بندد که دل غلام و چاکر دوست از بند غم آزاد شود. در روزهای پیش رو، پیامی کوچک اما دلگرم‌کننده خواهی گرفت.