فال حافظ غزل ۶۲: مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست

ای صاحب فال، این غزل با خوشامدی گرم به پیک مشتاقان آغاز می‌شود؛ حافظ آماده است جانش را فدای نام دوست کند. طبع او چون طوطی در قفس، شیدای شکر و بادام یار است و می‌داند که زلف او دام است و خالش دانه آن دام؛ با این همه، به امید دانه‌ای خود را در دام افکنده است. او می‌گوید هر کس در ازل جرعه‌ای از جام دوست خورده، تا صبح قیامت از مستی سر برنمی‌دارد؛ یعنی عشق راستین گذرا نیست. بیت شاهد عمیق‌ترین پیام غزل است: میل من به وصال است و قصد او به فراق؛ کام خود را رها کردم تا کام دوست برآید. شاید نیت تو هم با کسی یا کاری گره خورده که خواسته‌اش با خواسته تو یکی نیست. حافظ راه را در گذشت و بزرگ‌منشی می‌بیند، نه در اصرار؛ حتی می‌گوید بیش از این شرح شوق نمی‌دهم که پافشاری مایه دردسر دوست است. در روزهای آینده، اگر به‌جای پافشاری، فضا بدهی و خیر دیگری را هم بخواهی، آرامشی تازه نصیبت می‌شود.