فال حافظ غزل ۲۳۴: چو آفتاب می از مشرق پیاله برآید

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از لحظه‌ای می‌گوید که می چون آفتاب از مشرق پیاله برآید و از باغ چهره ساقی هزار لاله بروید؛ تصویری از روشنایی و شادی پس از تاریکی. اما او پنهان نمی‌کند که حکایت شب هجران چنان است که شمه‌ای از آن در صد رساله نمی‌گنجد و از خوان واژگون فلک بی‌ملالت صد غصه، یک لقمه هم برنمی‌آید. این واقعیتی است که شاید تو نیز این روزها حسش می‌کنی. حافظ نکته‌ای ژرف می‌گوید: تنها با سعی خود نمی‌توان به گوهر مقصود رسید و خیال است که این کار بی‌حواله و عنایت برآید؛ یعنی تلاش لازم است، اما لطف و تقدیر نیز سهم دارد. بیت شاهد کلید فال توست: اگر چون نوح نبی در غم طوفان صبر داشته باشی، بلا می‌گردد و کام هزارساله برمی‌آید. پس طوفان کنونی ماندگار نیست. در بیت پایانی نیز امیدی شاعرانه هست که حتی از خاک، صد هزار لاله می‌روید. در روزهای آینده، صبر تو به ثمر می‌نشیند و آرزوی دیرینه‌ات برآورده می‌شود.