فال حافظ غزل ۳۹: باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است؟

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با غروری شیرین آغاز می‌کند: باغ ما چه نیازی به سرو و صنوبر دارد؟ شمشاد خانه‌پرور ما از چه کسی کمتر است؟ یعنی آنچه در خانه و نزد خود داری، از آنچه دیگران به رخ می‌کشند کم ندارد. سپس از شیراز و آب رکن‌آباد و نسیم خوشش می‌گوید که خال رخ هفت کشور است؛ ستایش آنچه آشنا و از آن خود ماست. حافظ می‌گوید غم عشق یک قصه بیش نیست، اما از هر زبان که بشنوی تازه است. و در آستان پیر مغان دولت و گشایش است، پس چرا از آن سر بپیچیم؟ بیت شاهد فال تو این است: ما آبروی فقر و قناعت را نمی‌بریم؛ به پادشاه بگو که روزی مقدر است. این بیت تو را به عزت نفس دعوت می‌کند. لازم نیست برای رسیدن به خواسته‌ات خود را کوچک کنی یا نزد صاحبان قدرت دست دراز کنی؛ روزی تو از جای دیگری رقم خورده و به تو خواهد رسید. با سربلندی و تلاش شرافتمندانه پیش برو و به آنچه داری قانع و سپاسگزار باش.