فال حافظ غزل ۳۸: بی‌مهر رخت روز مرا نور نماندست

ای صاحب فال، این غزل یکی از سوزناک‌ترین شکوه‌های حافظ از دوری است. او می‌گوید بی خورشید روی یار، روزش نوری ندارد و از عمر جز شب تار برایش نمانده است. هنگام وداع چنان گریسته که نور چشمش رفته، و خیال یار هنگام رفتن گفته است: افسوس از این گوشه که دیگر آباد نیست. این تصویرها حال کسی است که دوری از عزیزی یا از دست دادن چیزی ارزشمند او را خسته کرده است. اما بیت شاهد فال تو کلید این غزل است: صبر چاره هجران توست، اما چگونه صبر کنم که دیگر در توانم نیست؟ این بیت به تو می‌گوید که درمان، صبر است؛ و حافظ صادقانه می‌پذیرد که صبر کردن آسان نیست. فال تو اندوهت را انکار نمی‌کند، بلکه آن را می‌بیند و به رسمیت می‌شناسد. با این همه، شب دیجور پایانی دارد و هیچ هجرانی جاودانه نیست. اگر در این روزها توانت کم شده، از دیگران یاری بخواه تا صبر را با هم تقسیم کنید. روشنی دوباره به روزهایت بازمی‌گردد.