فال حافظ غزل ۳۷: بیا که قصر امل سخت سست‌بنیادست

ای صاحب فال، حافظ در این غزل پرآوازه یادآوری می‌کند که قصر آرزوها سست‌بنیاد است و عمر بر باد بنا شده. این سخن برای ترساندن نیست، برای سبک کردن دل است. او ستایش کسی را می‌کند که زیر این چرخ کبود از هر چه رنگ تعلق دارد آزاد است، و تو را شاهباز بلندنظری می‌خواند که نشیمنش این کنج غم‌آباد نیست. بیت شاهد پندی گران‌بها دارد: به آنچه قسمت شده رضا بده و گره از پیشانی بگشای، زیرا همه درها به اختیار من و تو گشوده نشده است. این فال به تو می‌گوید که در کارت دل به یک نتیجه خاص گره نزن و بر وعده‌های جهان سست‌نهاد زیاد تکیه نکن. احتیاط کن، قول‌ها را محک بزن و انتظار بی‌حساب نداشته باش. اما در عین حال غم جهان مخور و پند پیران را از یاد مبر. با رضایت و آرامش، آنچه از دستت برمی‌آید انجام بده و بقیه را به گذر روزگار بسپار؛ دلی سبک، راه را روشن‌تر می‌بیند.