فال حافظ غزل ۳۵۰: به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با ماجرایی خواندنی آغاز می‌کند: سحرگاه به قصد توبه خواستم استخاره کنم، اما بهار توبه‌شکن از راه می‌رسد؛ چه چاره کنم؟ این تصویر حال کسی است که میان دو تصمیم مانده و می‌بیند فصل تازه‌ای در راه است که همه حساب‌ها را دگرگون می‌کند. حافظ صادقانه می‌گوید نمی‌تواند ببیند حریفان می بخورند و او فقط نظاره کند؛ یعنی کنار ماندن از زندگی و شادی برایش ممکن نیست. او چون غنچه با لب خندان پیاله می‌گیرد و از شوق جامه پاره می‌کند. بیت شاهد فال تو بشارتی روشن دارد: از روی دوست، گل مرادم شکفت؛ پس سر دشمن را به سنگ خاره حواله می‌کنم. یعنی آرزویت در حال شکفتن است و دیگر لازم نیست نگران بدخواهان باشی. حافظ می‌گوید گدای میکده است، اما در وقت مستی بر فلک ناز می‌کند و بر ستاره حکم می‌راند؛ شادی درونی، آدمی را از هر قدرتی بی‌نیاز می‌کند. در پایان، تصمیم می‌گیرد راز پنهانش را آشکار کند.