فال حافظ غزل ۳۴۹: دوش سودای رخش گفتم ز سر بیرون کنم

ای صاحب فال، حافظ در این غزل با لحنی شیرین و شوخ از ماجرای خود با یار می‌گوید. دیشب خواسته سودای روی او را از سر بیرون کند، اما یار گفته زنجیر کجاست تا این دیوانه را چاره کنم؟ یعنی رهایی از این عشق ممکن نیست. حافظ قامت یار را به سرو تشبیه کرده و یار از سر خشم روی برتافته است؛ او شگفت‌زده می‌پرسد: دوستان، نگارم از سخن راست می‌رنجد، چه کنم؟ بیت شاهد فال تو راهی روشن پیش می‌نهد: نکته‌ای ناسنجیده گفتم، دلبرا معذور دار؛ عشوه‌ای بفرما تا طبعم را موزون کنم. این فال می‌گوید اگر سخنی یا رفتاری باعث رنجش کسی شده، حتی اگر نیتت بد نبوده، عذرخواهی صادقانه راه را می‌گشاید. حافظ از زردرویی بی‌گناه خود می‌گوید و ساقی را می‌خواند تا چهره‌اش را گلگون کند؛ یعنی شادی دوباره برمی‌گردد. او می‌گوید چون به گنج حسن بی‌پایان دوست راه یافته، صد گدا چون خود را قارون می‌کند. پس آشتی، گنجی است که بخشیدنی است.