فال حافظ غزل ۳۴۸: دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با شوری بی‌پروا آغاز می‌کند: دیده را دریا می‌کنم، صبر را به صحرا می‌افکنم و دل خویش را به دریا می‌زنم. یعنی دیگر جای درنگ و احتیاط بیش از اندازه نیست و وقت دل به دریا زدن است. او می‌گوید مایه خوش‌دلی آنجاست که دلدار آنجاست و می‌کوشد خود را به همان جا برساند؛ پس اگر می‌دانی شادی واقعی‌ات کجاست، به سوی آن حرکت کن. حافظ از تیر فلک زخم خورده، اما به جای ماندن در غم، ساغر می‌طلبد تا گره از ترکش جوزا بگشاید؛ تصویری از ایستادن در برابر بخت ناسازگار با دلی سرخوش. او می‌خواهد جرعه جام را بر این تخت روان بیفشاند و غلغل چنگ را در این گنبد مینایی بپیچاند. بیت شاهد فال تو حکمتی روشن دارد: تکیه بر ایام سهو و خطاست؛ چرا عشرت امروز را به فردا بیفکنم؟ این فال می‌گوید فرصت امروز را از دست نده؛ فردا وعده‌ای نامعلوم است و شادی و اقدام، همین حالا ممکن است.